Podręcznik coachingu. Sprawdzone techniki treningu personalnego. Julie Starr

Podręcznik coachingu. Sprawdzone techniki treningu personalnego. Julie Starr

Autor: - 17 grudnia 2016 - Blog

Podręcznik coachingu. Sprawdzone techniki treningu personalnego. Julie Starr

„Podręcznik coachingu to najbardziej aktualne, kompleksowe, praktyczne i najlepiej zilustrowane źródło informacji coachingowych, jakie kiedykolwiek widziałem” – czytam na okładce książki wypowiedź dr. Stephena R. Coveya. I w zasadzie to mogłoby wystarczyć za całą recenzję. Ale nie byłbym sobą, gdybym tego nie rozwinął.

Dla kogo?

Julie Starr twierdzi, że jej książka przeznaczona jest dla coachów, osób, które chcą coacha wynająć na potrzeby własnego rozwoju, dla naukowców zajmujących się dziedziną badań nad rozwojem osobistym i terapią oraz dla managerów zarządzających zespołami. Czyli w zasadzie dla niemal wszystkich. I po przeczytaniu „Podręcznika coachingu”  w pełni się z tym zgadzam.

Ważne natomiast jest definiowanie zjawiska. Bez tego, nie będziemy wiedzieli o czym czytamy. Autorka przytacza bardzo przemawiającą definicję:

„Kojarzone z transportem (ang. Coach – autobus, przyp. Red.) słowo „coaching” dosłownie odnosi się do przemieszczenia kogoś z jednego miejsca w inne. W kontekście treningu personalnego słowo to oznacza pomoc w indywidualnym czynieniu postępów i kreowaniu osobistych zmian”.

Zaznaczyć należy, że Julie Starr naprzemiennie stosuje słowa „coach” i „trener”. Wcześniej często spotykałem się z rozróżnieniem. Coach to osoba, która pomaga w rozwoju, ale nie naucza. Zadaje raczej pytania, które skłaniają klienta do refleksji. I to właśnie refleksje klienta pomagają mu podjąć działania. Trener zaś często po prostu mówi co trzeba zrobić. Jest bardziej jak mentor. Ktoś, kto już wie co trzeba zrobić i w związku z tym przekazuje Ci po prostu polecenia.

Paradoks coachingu

Często wysuwanym w stronę coachingu oskarżeniem jest brak własnych sukcesów coacha w dziedzinie, w której działa. Tutaj autorka przytacza doskonały przykład Rogera Federera, jednego z najlepszych tenisistów świata i jego trenera, który nigdy nie wybił się ponad przeciętność. Przykładem, który może doskonale przemawiać do Polaków jest sytuacja naszych piłkarzy pod wodzą Kazimierza Górskiego. Sam „najlepszy polski trener XXw.” (taki tytuł przyznał mu magazyn Piłka Nożna) nigdy nie osiągnął sukcesów jako piłkarz. Jako trener potrafił jednak wydobyć z zawodników to co było w nich najlepsze. I nie można powiedzieć, że sukcesy przyszły, bo pracował na „dobrym materiale”. Po zakończeniu przygody z reprezentacją Polski trenował kluby w Grecji i zarówno Panathinaikos AO, jak i Olympiakos SFP doprowadził do mistrzostwa kraju.

Co znajdziesz w książce

Julie Starr opisuje w swoim podręczniku coaching kooperacyjny, zasady działania i przykazania coachów, katalog podstawowych umiejętności coachingowych, bariery w coachingu, rozmowy coachingowe oraz strukturę coachingu. Dowiesz się także po co i jak zostać coachem doskonałym. Na koniec autorka serwuje czytelnikowi 30 stron rozdziału zatytułowanego:
Narzędzia: ćwiczenia zachowań coachingowych i tworzenia sesji.

Bez wątpienia jest to wartościowa pozycja. Choć charakter podręcznika nie ułatwia czytania, polecam gorąco. Warto przyłożyć się do tej lektury.